Η Ιρλανδία έχει πλούσια λογοτεχνική παραγωγή, είναι μια χώρα με πλούσια παράδοση τόσο στη λογοτεχνία όσο και στο θέατρο και θα μπορούσε κανείς να ομολογήσει πως αν και Βόρειοι μοιάζουν πολύ με ανθρώπους του Νότου ως προς την εξωστρέφεια, την φιλικότητα και τη ζωντάνια που εκπέμπουν. Η Ιρλανδία ωστόσο τα τελευταία χρόνια χτυπήθηκε καίρια από πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, τα οποία ξεπέρασε με πολύ κόπο και ισχυρό τίμημα. Η Ιρλανδία, με την πλούσια ιστορία της και την μυθολογία της, ίσως άγνωστη στους πολλούς, έχει κυρίαρχη συμβολή στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Η Ιρλανδία είναι από τις χώρες εκείνες που έχουν χαρίσει στο παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα προσωπικότητες όπως ο Τζέιμς Τζόις, ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Σάμουελ Μπέκετ, ο Τζόρτζ Μουρ αλλά και οι πιο σύγχρονοι Τζον Μπάνβιλ, Αν Γκρίφιν, Colm Toibin, Άννα Μπερνς και Μάϊκ Μακόρμακ. Όλοι οι προαναφερόμενοι έχουν ως πατέρα των αφηγήσεών τους τον εμβληματικό και αξεπέραστο Τζόναθαν Σουίφτ, μέγιστο δοκιμιογράφο και στοχαστή, ποιητή και κληρικό, έναν δεινό συγγραφέα που δεν φείδεται λόγων. Αν η Ιρλανδία όπως και η δική μας χώρα είχαν ακούσει τέτοιες φωνές μήπως ο κόσμος μας θα ήταν άραγε καλύτερος και λιγότερο προβληματικός;
Στον αστερισμό της παρέμβασης προς όλους εκείνους οι οποίοι παριστάνουν τους ειδικούς και τους γνώστες
Οι περισσότεροι εκ των αναγνωστών με την πρώτη θέαση του ονόματος του Τζόναθαν Σουίφτ θα σκεφτούν και θα ανατρέξουν στα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, αυτό το εμβληματικό σύγγραμμα που μόνο παιδικό δεν είναι, είναι σαν να λέγαμε πως ο Κάρολος Ντίκενς και ο Όλιβερ Τουίστ απευθύνεται μόνο σε εφήβους, αστειότητες. Ο Σουίφτ λοιπόν είναι οικουμενικός, διαχρονικός, επίκαιρος και μέσα από την Ιστορία βαρελιού εμφανίζεται ιδιαίτερα καυστικός. Είναι επίσης αιχμηρός καθώς γράφει σε μια περίοδο ιδιαίτερα επισφαλή μα και ιδιαίτερα πρόσφορη για κριτική σε αυτά που συμβαίνουν, είναι σίγουρα ένα κείμενο που αξίζει προσοχής και μελέτης καθώς ο Σουίφτ ουσιαστικά τα βάζει με όλους και με όλα σε μια εποχή που όλοι τα γνωρίζουν όλα ή προσποιούνται πως τα γνωρίζουν μα στην ουσία δεν γνωρίζουν τίποτε απολύτως. Τα βέλη του στρέφονται προς όλους εκείνους που παριστάνουν τους ειδικούς και αναλώνονται σε ανοησίες ολκής, ειδικότερα στους κάθε λογής απεσταλμένους του Θεού επί γης, οι οποίοι επί της ουσίας παραπλανούν τον απλό κόσμο και παριστάνουν τους θεοσεβούμενους ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που τους απασχολεί είναι ο άμβωνάς τους και η επίγεια εξουσία τους αδιαφορώντας πλήρως για τα θεία.
Ο Μιχάλης Μακρόπουλος, εξαιρετικός συγγραφέας και σπουδαίος μεταφραστής αποδεικνύει για άλλη μια φορά το πόσο λεπτομερής και συνεπής είναι στο έργο του, μας χαρίζει ένα κείμενο άξιο βαθιάς μελέτης και ενδοσκόπησης. «…μιμείται λογοτεχνικά ύφη, σατιρίζει συγγραφείς και κριτικούς, και σέρνει τα εξ αμάξης στην κοινωνία της εποχής του, στοχεύοντας τα βέλη του κατά πάνω σ’ όλα τα κακώς έχοντα, βάζοντάς τα με τους σχισματικούς, με τους μοντέρνους, με τους ψευτοεπαϊόντες (καίτοι όχι κάνας ένθερμος οπαδός της αριστοκρατίας, ο Σουίφτ σίγουρα θεωρούσε αδαείς τους ανερχόμενους αστούς εμπόρους κι επαγγελματίες)…». Διαβάζοντας όλα αυτά που γράφει ο Μιχάλης Μακρόπουλος στην εισαγωγή της έκδοσης είναι να απορείς και να αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά αφορούν στο σήμερα και στους κάθε λογής νεόπλουτους την εποχή των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της ανερχόμενης και πολλάκις καταστροφικής τεχνητής νοημοσύνης. Ζούμε χαλεπούς καιρούς σε επίπεδο κριτικής σκέψης και σταχυολόγησης των όσων έχουν νόημα στη σημερινή εποχή όπου γράφονται διάφορα γραφικά από διάφορους γραφικούς. Μήπως τα όσα αναφέρει ο Τζόναθαν Σουίφτ στο τότε αφορούν και στο σήμερα υπό μια άλλη διάσταση και έννοια; Μήπως δηλαδή ζούμε ξανά τις ίδιες καταστάσεις σαν να μην μάθαμε τίποτα από όσα αναφέρει ο Σουίφτ σε αυτό το βιβλίο του;
Ο Τζόναθαν Σουίφτ είναι λάβρος κατά όλων εκείνων που κομίζουν υποτίθεται έναν αέρα ανανέωσης και περισπούδαστα επαίρονται πως έχουν κάτι να προσφέρουν, είτε αυτοί λέγονται κριτικοί, είτε συγγραφείς, είτε κληρικοί, τους οποίους ειρήσθω εν παρόδω κατακεραυνώνει καθώς υπήρξε και ο ίδιος κληρικός, όχι όμως σαν αυτούς. Είναι άκρως καυστικός προς όλους αυτούς και γράφει χαρακτηριστικά: «{…} Διότι έχει παρατηρηθεί, μεταξύ των αρχαίων και των μοντέρνων, ότι ένας αληθινός κριτικός έχει ένα γνώρισμα κοινό με μια πόρνη κι έναν δημοτικό σύμβουλο, ήτοι να μην αλλάζει ποτέ τον τίτλο του ή την φύση του, ότι ο σιτεμένος κριτικός σίγουρα έχει υπάρξει άγουρος, καθ’ ότι τα επιτεύγματα και οι ικανότητες της ηλικίας του δεν είναι παρά, βελτιωμένα, τα ταλέντα των νιάτων του, σαν την κάνναβη, που κάποιοι φυσιοδίφες μας πληροφορούν ότι, κι ας λαμβάνονται μόνον οι σπόροι της, είν’ επικίνδυνο να προκαλέσει ασφυξία». Ο Σουίφτ έχει στο επίκεντρο του την ανάλυση του ανθρώπινου χαρακτήρα, τα τρωτά σημεία και τις αδυναμίες του σύγχρονου ανθρώπου έτσι όπως διαμορφώνονται και μέσα από τις κοινωνικές ζυμώσεις κάθε εποχής. Αυτά τα στοιχεία και αυτά τα δεδομένα, τα οποία άλλωστε πραγματεύεται στο βιβλίο του με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, αυτή είναι και η πεμπτουσία της αφηγηματικής του δεξιοτεχνίας, αυτό είναι το επίκεντρο της βιτριολικής αφήγησής του.
Σε μια περίοδο της ανθρωπότητας με τόσα κενά και τόση ανασφάλεια, κείμενα όπως αυτό του Τζόναθαν Σουίφτ μας είναι αναγκαία διότι αν κάτι οφείλουμε να διδαχτούμε από το παρελθόν είναι να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη, ωστόσο αυτό προϋποθέτει πως οφείλουμε να έχουν στραμμένα τα βλέμματά μας στο τότε για να μην υποπίπτουμε σε λάθη στο σήμερα. Οφείλουμε επίσης να μην δίνουμε λόγο και αξία σε κάθε λογής τσαρλατάνους από όπου και αν προέρχονται διότι είναι βέβαιο και θέσφατο πως θα μας οδηγήσουν σε αβύσσους που ούτε έχουμε υποπτευθεί. Ο Σουίφτ δείχνει τον δρόμο της σύνεσης και της λογικής, έχουμε άραγε τη δυνατότητα να τον ακολουθήσουμε και να τον οικειοποιηθούμε; Ιδού το ερώτημα που θα έλεγε και ο Σαίξπηρ!
«Το να εισέλθεις στο παλάτι της γνώσης από τη μεγάλη πύλη απαιτεί μεγάλο ξόδεμα σε χρόνο και στην τήρηση των τύπων, και κατά συνέπεια όσοι βιάζονται πολύ και δεν νοιάζονται για το πρωτόκολλο, ικανοποιούνται και μπαίνοντας από την πίσω πόρτα»
Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.