Είναι φορές που χρειαζόμαστε την αλήθεια για να μας σώσει από την επιτήδευση του σήμερα, από το τίποτα που διαχέεται και απλώνεται σαν μάστιγα όλο και περισσότερο γύρω μας και γυρεύει να μας πλακώσει. Αυτό προσφέρουν οι ιστορίες του Τηλέμαχου Αλαβέρα σε αυτήν την εκπάγλου ομορφιάς συλλογή διηγημάτων του. Πρόκειται για έναν συγγραφέα που ανήκει σε μια ευλογημένη γενιά λογοτεχνών, εκείνους που ανδρώθηκαν μέσα από την ιστορία δραμάτων και δύσκολων παιδικών χρόνων λόγω πολέμων και άλλων δεινών, μια γενιά που κατέγραφε τα μετεμφυλιακά δύσκολα και ανηφορικά χρόνια. Ο Αλαβέρας δεν έχει τιμηθεί όσο του αξίζει, όπως και άλλοι συγγραφείς που ανήκουν σε αυτή την μοναδικής ποιότητας σειρά των Αειθαλών από τις εκδόσεις Τόπος. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία λοιπόν να διεισδύσουμε στον χώρο και τον χρόνο, να καταβυθιστούμε στα συρτάρια της ιστορίας και να αναζητήσουμε εμπειρίες και μνήμες, να αφουγκραστούμε εκείνους που έζησαν όσα εμείς ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ζήσαμε. Διότι η φτώχεια χτίζει χαρακτήρες και αντοχές, η ευρωστία πολλές φορές δημιουργεί τέρατα, άλλου παπά ευαγγέλιο όμως αυτό.
Στη δίνη σκληρών γεγονότων που πληγώνουν την μνήμη και αντέχουν στον χρόνο
Ο Αλαβέρας κατορθώνει και επαναφέρει στη μνήμη του αναγνώστη αυτό που δεν πρέπει να ξεχαστεί όσο άλγος και αν προκαλεί, δηλαδή την πραγματική διάσταση της ζωής, της ζωής που δεν πρέπει να χάνεται μέσα στο μένος του μίσους. Ο άνθρωπος περνά δια πυρός και σιδήρου και έχει ανάγκη τη μνήμη για να μπορέσει να δει και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος του, να ανακαλέσει στον νου του τα δύσκολα και δύσβατα μονοπάτια της ιστορίας του, όλα αυτά που ενδόμυχα τον σημαδεύουν και ας μην το ξέρει. Οι ήρωες του Αλαβέρα είναι πληγωμένα αγρίμια και πασχίζουν να ξαναβγούν στο ξέφωτο για να επιζήσουν μακριά από αίματα. Οι ιστορίες του Αλαβέρα, ποτισμένες με την αλήθεια των τόπων και των εικόνων αποτελούν ένα μικρό παράδεισο μνήμης που είναι απαραίτητος σε χαλεπούς καιρούς αδιαφορίας και δυσλειτουργίας, όπως είναι οι σημερινοί. Οι άνθρωποι των ιστοριών του απεκδύονται τον μανδύα της ωραιοποίησης και ενδύονται εκείνον της πικρής πολλές φορές αλήθειας, της απώλειας, της ωμότητας, της αδυναμίας, του αυθορμητισμού, που δεν κατευνάζεται αλλά εφορμά.
Κάθε μία από τις τρεις ιστορίες του συγγραφέα είναι και ένα ακατέργαστο διαμάντι, ένα μικρό σκηνοθετημένο έργο, ένα στιγμιότυπο ζωής από το οποίο δεν επιθυμούμε να ξεφύγουμε, ο αφηγητής καταφέρνει να μας εντάξει και να μας μεταφέρει σε έναν κόσμο που ο ίδιος αναπολεί χωρίς νοσταλγία αλλά με διάθεση να το καταθέσει επί του χαρτιού δίχως επιφυλάξεις για αυτό που καταθέτει. Ενέχουν οι ιστορίες του μια θεατρικότητα αφού ο αναγνώστης νιώθει πως ζει και εκείνος κάθε στιγμή της ιστορίας την οποία και διαβάζει. Οι ιστορίες καθρεφτίζουν το παρελθόν μέσα στο παρόν και αφηγούνται τις ζωές ανθρώπων με πάθη και εξάρσεις, με αδυναμίες και τρωτά σημεία, άνθρωποι καθημερινοί που γεύτηκαν πικρούς καρπούς ιστορικών συγκυριών, που πάλεψαν να ξεφύγουν από τη μέγγενη της ιστορικής μνήμης, να προχωρήσουν και να ξεδιπλώσουν τα φτερά τους μακριά από τις παθογένειες της ελληνικής μικροαστικής συμπεριφοράς αλλά την ίδια στιγμή επανήλθαν στον τόπο τους για να ξανασμίξουν με τους αγαπημένους τους ανθρώπους, να γευτούν την πατρίδα και τα οφέλη της. Μυρίζει ελληνικότητα το κάθε τι, η μνήμη εδώ επανέρχεται στα μονοπάτια ενός αιματηρού εμφυλίου, εδώ που τα κάθε λογής αγρίμια βγήκαν παγανιά. Ο νους πάντα κλωθογυρίζει στα μέρη και στους τόπους των αναμνήσεων για αυτό και ο Αλαβέρας επανέρχεται δικαίως, διότι οφείλουμε να μην λησμονήσουμε τι περάσαμε, να ξαναμυρίσουμε τις μυρωδιές και να ξαναδούμε τις εικόνες που ποτέ δεν πρέπει να λησμονήσουμε, όσα χρόνια και αν περάσουν και όλα αυτά για να μην επαναλάβουμε λάθη.
Ο Αλαβέρας μοιάζει με τον ζωγράφο Γεώργιο Ροϊλό, είναι ένας ανταποκριτής του καιρού του και κάθε του λέξη είναι μια σωστή πινελιά πάνω σε έναν πίνακα μνήμης. Ο Αλαβέρας μας μεταφέρει κάθε φορά και σε ένα άλλο πεδίο κοινωνικής και πολεμικής δράσης, κάθε φορά αναδεικνύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου σε κάθε μετερίζι, σε κάθε γωνιά του ανηφορικού δρόμου τον οποίο αποφασίζει να βαδίσει. Είναι παρών στις εξελίξεις, παρακολουθεί την ανθρώπινη κωμωδία, έτσι όπως την είχε αντιληφθεί ο πατέρας του σύγχρονου μυθιστορήματος Μπαλζάκ και έτσι όπως την κατέγραψε ο Καζαντζάκης στον δικό του Ανήφορο. «Ο δρόμος του γυρισμού είναι πάντα ένας καλός κι αγαπητός δρόμος. Οι φυλλάδες του μοντέρνου συγγραφέα θα εξάντλησαν την τελευταία τους υπομονή να περιμένουν το καινούργιο γεγονός που θα τις φωτίσει και δε θα τις αφήσει παραπεταμένες να δέρνονται με το σκόνη ή με τον κίντυνο να τις σκορπίσει το ανέμελο χέρι της καθαρίστρας. Στις σκηνές των φαντάρων θα καίνε οι ξεχασμένες γκαζόλαμπες φωτίζοντας κουρασμένα πρόσωπα. – Ίσως όταν ο ήλιος εξαντλήσει την υπομονή του και ξεπροβάλει από τις πέρα πλαγιές, ξεχάσουν το επεισόδιο του σήμερα».
Τα τρία του διηγήματα διαφέρουν μόνο στον τόπο και τον χρόνο, διαθέτουν όμως μια κοινή συνισταμένη, έχουν μια ειδοποιό κοινή γραμμή, το ταξίδι εκείνο που έκανε ο οικουμενικός Οδυσσέας προς τη δική του Ιθάκη, αυτήν που ο Καβάφης την πήρε και την έκανε ξακουστό ποίημα στα πέρατα του κόσμου. Ο Αλαβέρας πιάνει τον παλμό της ανθρώπινης αγωνίας και τον μετουσιώνει σε λέξεις, λέξεις που δεν γλιστράνε εύκολα, μας μένουν μέσα μας, μας κατοικούν, μας εξουσιάζουν, έτσι όπως εκείνον τον εξουσίασαν όσα είδε και άκουσε, όσα έζησε σε ματωμένους καιρούς και χαλεπούς χειμώνες. Τα λόγια του μένουν χαραγμένα μέσα μας σαν πέτρες που ποτέ δεν ξεθωριάζουν. Κάθε εποχή, κάθε ιστορική περίοδος έχει τα σκοτάδια της και αυτά τα σκοτάδια παίρνουν θέση μέσα από τις ιστορίες των εκάστοτε ηρώων. Ο κόσμος του Αλαβέρα μας ανοίγεται διάπλατα και εμείς ας κάνουμε κουπί να τον περπατήσουμε απ’ άκρη σ’ άκρη.
«Τούτος ο χρόνος είναι σκληρός μας πληροφόρησαν τα γραφεία, απ’ τη στιγμή όμως που ξεφεύγεις από αυτό και αφήσεις μόνο τον εαυτό σου να πλανηθεί στις εξοχές ή στους δρόμους των μικρών πόλεων με τα κόκκινα ομοιόμορφα σπίτια, τις κεκλιμένες σκεπές, τις ογκώδεις καμινάδες, τα τονισμένα κουφώματα, τα γυμνά απονεκρωμένα θαρρείς δένδρα, το παχύ χλωρό χορτάρι που το βοσκούνε ήσυχα κείνα τα κοκκινωπά, νευρώδη άλογα, ή το κορτάρουν από ψηλά οι ποικιλίες οι απίθανες των πουλιών, αισθάνεσαι να ζεις έναν δικό σου ρυθμό…»

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.


