Η σειρά Απνευστί των εκδόσεων Οξύ είναι μια κιβωτός πολιτισμού και γνώσης, κείμενα που αποτελούν οδηγό και εγχειρίδιο για μια καλύτερη ζωή μέσω της ανάγνωσης βιβλίων, τα οποία έχουν λόγο και ουσία ύπαρξης. Τα κείμενα αυτά αποτελούν μια παρακαταθήκη τόσο για εμάς που τα διαβάζουμε σήμερα ως αναγνώστες, όσο όμως και για τους αναγνώστες του μέλλοντος. Πρόκειται για βιβλία ξεχωριστά, λογοτεχνικά διαμάντια που σκοπό και στόχο έχουν να αποτελέσουν θεμέλιους λίθους για τον αέναο και ακούραστο αναγνώστη. Είναι ευχής έργον να κυκλοφορούν τέτοια βιβλία που εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας και μας προβληματίζουν ως προς την σύλληψη του κόσμου όπου ζούμε με οδηγό το παρελθόν, γιατί ένας κόσμος δίχως παρελθόν είναι ένας κόσμος αναμφίβολα δίχως μέλλον. Στην σειρά λοιπόν αυτή ανήκει και το παρόν, μια νουβέλα τόσο επίκαιρη, τόσο επιδραστική και τόσο διαχρονική, ένα κείμενο με πολλαπλά μηνύματα για το τότε και περισσότερο για το τώρα και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Ένας λογοτέχνης στην υπηρεσία της αλήθειας και της κοινωνίας, ένας στρατιώτης του λόγου
Ζούμε χαλεπούς καιρούς, κλιματική κρίση, έκτακτες καιρικές συνθήκες, πυρκαγιές, πλημμύρες, καταστροφές ανά την υφήλιο, ένας κόσμος σε αποσύνθεση που απλά αναζητά σανίδες σωτηρίας από μια φύση μανιασμένη που εμείς δεν σεβαστήκαμε και εκείνη με τον τρόπο της μας δείχνει τα δόντια της. Είμαστε ως άνθρωποι βαθιά υπόλογοι για όλα αυτά που μας συμβαίνουν, φέρουμε βαριά ευθύνη και οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας αυτές διότι ήδη το καράβι της διάλυσης του κόσμου που ζούμε δεν αρμενίζει σωστά. Οι λογοτέχνες, όπως ο Ζιονό, ο Ζολά, ο Τζακ Λόντον είχαν κρούσει ήδη από νωρίς τον κώδωνα κινδύνου για όλα αυτά που έβλεπαν να έρχονται, προφήτες στον καιρό τους και διορατικοί. Ο άντρας που φύτευε δέντρα, Η πλημμύρα, Το κάλεσμα της άγριας φύσης είναι βιβλία που έχουν αφήσει το στίγμα τους σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το κέρδος και το εύκολο χρήμα εις βάρος του κοινού σπιτιού που λέγεται φύση. Ο Ζολά λοιπόν, στρατευμένος συγγραφέας του Κατηγορώ, γράφει αυτήν την συγκλονιστική νουβέλα έχοντας στον νου τους ανθρώπους της εποχής του που δεν διαφέρουν και πολύ από τους σημερινούς. Διότι μπορεί οι εποχές και οι ιστορικές περίοδοι να αλλάζουν, οι άνθρωποι όμως πάντα θα παραμένουν ίδιοι.
«Ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα χωρίς το ταλέντο, αλλά το ταλέντο δεν είναι τίποτα χωρίς τη δουλειά». Και πράγματι, ο κοινωνικά ευαίσθητος Εμίλ Ζολά ποτέ δε σταμάτησε να εργάζεται με όπλο το χάρισμά του στη γραφή. Ποτέ δεν κουράστηκε να κυκλοφορεί σαν ιμπρεσιονιστής ζωγράφος και να καταγράφει με την ματιά του και ύστερα με το μελάνι του επάνω στο χαρτί τις κοινωνικές ανθρώπινες στιγμές, τις εξάρσεις, τις αδυναμίες, τα τρωτά σημεία που αντίκριζε. Αυτό το έκανε ακόμα και όταν δεν είχε το παραμικρό εισόδημα από τα γραπτά του, ακόμα και όταν με ένα απλό κερί και με ένα κομμάτι ψωμί για φαγητό πάσχιζε και μοχθούσε να αποτυπώσει αυτά που τον απασχολούσαν. Ο Ζολά είναι ένας αγωνιστής του λογοτεχνικού είδους, ένας ιδεολόγος, όχι εξ’ ανάγκης αλλά εκ πεποιθήσεως, είναι ανθρωπιστής γιατί με τον τρόπο του υπηρετεί τον άνθρωπο και τον θέτει στο προσκήνιο, όχι για να τον ενοχοποιήσει, αλλά για να καταδείξει πως ο δρόμος της ανηθικότητας και της ανειλικρίνειας δεν έχει επιστροφή.
Είναι στρατευμένος, με την έννοια πως πορεύεται από την αγάπη και τη λαχτάρα, το διακαή πόθο, ο λογοτεχνικός του κόσμος, αυτόν που με πολύ κόπο χτίζει, να επιφέρει αλλαγές και να προσφερθεί στον κόσμο ως κοινωνικό αγαθό. Στα έργα του ο άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων, κυρίως δραματικών, αφού τον γδύνει από κάθε πέπλο αποκαλύπτοντας τα διλήμματά του, τις παλινωδίες του, τις μυστικές σκέψεις του, όλο το συναισθηματικό πυρετό που πολλές φορές θολώνει το νου. Όλες αυτές τις εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου θα τις βρούμε πρωταγωνίστριες στα βιβλία του, με νατουραλιστικά τρόπο δοσμένες, αφού υπήρξε αναμφισβήτητα κύριος και βασικός εκπρόσωπος αυτού του κινήματος.
Η πλημμύρα ανήκει στις ιστορίες του Ζολά που έχουν κοινωνικό αποτύπωμα, στην ίδια λογική ανήκει τόσο η Τερέζα Ρακέν, η Νανά, όσο και το Ζερμινάλ. Ο Ζολά εδώ περιγράφει μια οικογένεια που ζει τη ζωή της και ευδαιμονεί δίχως να γνωρίζει εκ των προτέρων τι πρόκειται να συμβεί όταν η μανία της φύσης θα έρθει να αποδομήσει ό,τι έχει χτιστεί με τόσο κόπο, τίποτα δεν προμηνύει το κακό που θα συμβεί και θα σπείρει την δυστυχία. Και όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να σχεδιάζει, γιατί ο Θεός γελά. Πώς μπορούν σε λίγα λεπτά να καταστραφούν κόποι μιας ζωής, πώς είναι δυνατόν να αρκούν μερικές στιγμές και όλα να χάνονται από προσώπου γης; Είναι η ματαιοδοξία και η ματαιοπονία που παίρνουν εδώ την σκυτάλη και μας θυμίζουν πως ο άνθρωπος είναι μέρος ενός σύμπαντος, εκεί η φύση κυριαρχεί και όποιος αψηφά τους νόμους της θα καταστεί θύμα της. «Με τα χέρια τεντωμένα προς αυτά τα ακριβά μας ζώα που έφευγαν, θρηνούσαμε, χωρίς να ακούμε ο ένας τον άλλον, βγάζοντας προς τα έξω τα κλάματα και τους λυγμούς που είχαμε ως τότε συγκρατήσει. Α! Ήταν ολοκληρωτική καταστροφή! Η σοδειά χάθηκε, τα ζώα πνίγηκαν, η τύχη μας γύρισε την πλάτη μέσα σε λίγες ώρες! Ο Θεός δεν ήταν δίκαιος, δεν του είχαμε κάνει τίποτα και μας τα έπαιρνε όλα».
Ο Λουί Ρουμπιέ, ήρωας της ιστορίας, είναι η προσωποποίηση του απλού ανθρώπου που βλέπει το βιός του να χάνεται εν ριπή οφθαλμού, είναι ευάλωτος αλλά δεν το γνωρίζει καθώς τον έχει κατακτήσει η βεβαιότητα πως έχει τον έλεγχο της περιουσίας του, αδυνατεί να δει αυτό που έρχεται με σφοδρότητα και αγριότητα. Θρηνεί τον χαμό των ζώων του σαν να ήταν παιδιά του, σπαράζει σαν βλέπει όλα αυτά που πριν λίγο ήταν η χαρά του τώρα να γίνονται κομμάτι της πίκρας του. Το καταφύγιο που με τόσο κόπο και ιδρώτα έχτισε τώρα έχει γίνει χάρτινος πύργος που καταρρέει. Πώς να αντέξει τέτοια θλίψη και τι αμαρτίες πληρώνει για να το ζει όλο αυτό; Του άξιζε όλο αυτό αυτός που αγωνίστηκε μια ζωή για να τα δημιουργήσει, σε τι έφταιξε άραγε; Τα ερωτήματα και οι απορίες πλημμυρίζουν την καρδιά του και δεν έχει τις κατάλληλες απαντήσεις. Παράλληλα, όμως ο Ρουμπιέ είναι εκείνος που χάνει σιγά σιγά την πίστη του στον Θεό ξεχνώντας όμως εύκολα πως ό,τι είχε απολαύσει μέχρι τότε το όφειλε σε αυτόν τον ίδιο Θεό στον οποίο απευθύνεται παραπονούμενος πως τον άφησε στο έλεός του. Είναι αυτή η τάση του ανθρώπου να ξεχνά το καλό και να εστιάζει στο κακό, ο Ζολά εμμέσως πλην σαφώς κατακρίνει τις συμπεριφορές των ανθρώπων που θεωρούν πως όλα τους ανήκουν, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ταπεινοί περαστικοί από έναν κόσμο που δεν τους χρωστά τίποτα.
«{…}Τα μανιασμένα ζώα είχαν μόλις σπάσει τις πόρτες των στάβλων. Πέρασαν μαζί με τα κίτρινα κύματα, συστρεφόμενα, καθώς τα έπαιρνε το ρεύμα. Τα πρόβατα παρασύρονταν σαν ξερόφυλλα κατά δεκάδες και στροβιλίζονταν στη μέση της δίνης. Οι αγελάδες και τα άλογα αντιστέκονταν, περπατούσαν, έπειτα έπαυαν να πατώνουν{…}»

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.


